पहिली कविता

पहिले पाऊल प्रेमाचे पडले जेव्हा तुझ्या साथीने

डोळे बोलले माझे माझ्या शब्दांच्या वतीने

पहिल्या प्रीतिची ही रित तुझी सदॆव संगत

डोळ्यांत अजुनही माझ्या सुखस्वप्न रंगणारे

आसवांना नाही थारा नाही दुःखांना प्रवेश

आपल्या प्रेमाच्या दुनियेत सुख सदा हसणारे

निराळी ही दुनियादारी तिचे अजब नियम

पण प्रेम आपले हे त्यात कधी न फसणारे

कसे अतुट हे नाते किती वादळे पाहिली

घाव कितीही घातले तरि न तुटणारे

प्रेम तुझे नी माझे कधी न संपणारे

उभ्या दुनियेला पुरुनतरि थोडेसे उरणारे

भातुकलीच्या खेळातले मी राजा तु राणी

या सर्व प्रेमशत्रुंशी सतत झुंजणारे

दुनियेची भिती थोडी होती माझ्याही ठायी

हातात गुंफालेले हात कधी न सुटणारे

येता प्रेमाल बहर झाला शंकांचा कहर

आजच तुटुनिया गेले अधुरे स्वप्न हे उद्याचे

प्रेम करायचे होते तुझ्यावर जीवापाड

पण संशयी डोळे होते कितीतरी रोखलेले

निरोपाची येता वेळ पाय अडखळले माझे

निःशब्द मनाची समजूत काढती ओले माझे डोळे

वाटा तुझ्या नि माझ्या उद्या पुन्हा जुळतील

सारे तुटून जातील बंध हे अडणारे

सुखाचे दिवस हे कमी असतात दुनियेत

म्हणूनी दुःखाची चव त्याची गोडी वाढविते

एक दिवस पुन्हा येईल परतुनी

समजून घेतिल आता दूर करणारे

त्या दिवसाची आता वाट मी पहातो

अधुऱ्या प्रेमाच्या साथीने उद्याचे इमले बांधतो

पहिल्या प्रेमाची आता पहिली कविता लिहितो

आपल्या प्रेमाची कहाणी उभ्या जगाला सांगतो